Het gevoel dat ik weer leef

Tekst: Fransisca Furda

In 1980 kwam ik in mijn eerste zware depressie terecht waardoor mijn eerste opname begon. Daar heb ik vele medicijnen gekregen. Heel veel verschillende waarvan ik nu niet mee zou weten welke. Ik heb het ooit eens bijgehouden door alle bijsluiters te bewaren die in de verpakkingen zaten. Ik raakte steeds verder depressief door al deze medicijnen en werd er ook erg agressief van. Ik wilde niet meer verder met mijn leven waardoor in het psychiatrisch ziekenhuis waar ik toen verbleef de enige oplossing was om mij plat te spuiten en te isoleren. Dit heeft zich jarenlang herhaald in verschillende psychiatrische ziekenhuizen. Overal werd ik volgestopt met pillen en werd ik geïsoleerd. Al die jaren ben ik totaal onderdrukt door de medicijnen.

Mijn een-na-laatste opname was zo’n twintig jaar geleden. Tot die tijd wist men niet wat er aan de hand was, heb ik ook nooit begrip gekregen van hulpverleners en daardoor ook niet van mijn familie.

In 1990 kwam ik bij een vrouwelijke psychiater en daar had ik toch een heel klein beetje het gevoel dat ze me begreep. Maar zij ging ook weer medicijnen voorschrijven. Ze begon met Moclobemide wat al snel werd opgevolgd door Lithium en vervolgens Orap. Dit heb ik 23 jaar geslikt. Ondertussen bleek ook mijn schildklier hierdoor niet goed meer te werken en ik kreeg Thyrax voorgeschreven. Alles bleef hierdoor onderdrukt en eigenlijk veranderde er ook niet veel.

pillen

17 december 2013: dat was de dag dat ik de Moclobemide, Lithium en de Orap van de ene dag op de andere dag heb gestopt zonder overleg met wie dan ook. Groot paniek bij de hulpverlening en bij mijn familie en vrienden. “Dit kwam niet goed”, dachten ze allemaal. Maar al gauw zagen mijn vrienden een totaal andere persoon in mij. Ook ik had het gevoel te gaan leven en alles weer mee te maken. In overleg met mijn toenmalige arts hebben we ook de Thyrax stopgezet. Nu is mijn schildklier zelfs weer helemaal in orde. Ja, het blijft moeilijk. De pieken en dalen zijn wel veel heftiger dan met medicijnen.

Sinds vorig jaar heb ik een goede psychiater en een goede hulpverlener, waar ik veel contact mee heb. Eindelijk mensen die mij begrijpen maar ze waren niet blij dat ik met al mijn medicatie was gestopt. Vorig jaar kwam ik in een manische periode terecht. Tijdens die periode heb ik veel steun van hun gehad door gewoon in contact te blijven. Op een gegeven moment kwam ik in een depressie terecht en kreeg ik Abilify voorgeschreven. Dit werkte echter maar kort. Daarna deed het niets meer en volgde een opname. Gelukkig met hele goede afspraken, die voor mij heel belangrijk waren. Dit was op een crisisafdeling. Na drie weken kon ik weer naar huis, zonder medicijnen. Ook dat ging niet echt lekker en ik kreeg Quetiapine. Dit medicijn heb ik maar een tijdje gebruikt want mijn lichaam reageerde hier erg heftig op en werd er weer sterk door onderdrukt. Ik heb toen in overleg met de psychiater afgesproken dat ik dit alleen nog zou gebruiken zo nodig. Dat was 19 maart jongstleden maar het was geen succes.

“Mijn hulpverlener kan ik altijd een mail sturen waar hij zo snel mogelijk op reageert.”

Ik denk dat ik het momenteel zonder medicijnen red omdat ik een goede hulpverlener en een goede psychiater heb, die me begrijpen. Als hij afwezig is dan zorgt hij altijd voor een vervanger, die ik ondertussen ook goed ken. Ze begrijpen ook waarom ik geen medicijnen meer wil slikken en weten dat het heel moeilijk kan zijn om het zonder medicijnen te redden. Vanaf half april zit ik best in een hele moeilijke periode waarin veel ervaringen uit mijn verleden, wat altijd weggestopt is door de pillen, naar boven komen. Dus heel veel prikkels. Maar ik weet ook wanneer ik moet stoppen en moet gaan rusten. Ik houd een agenda bij en ik schrijf op briefjes wat ik aan huishoudelijke taken moet doen. Hierdoor hoef ik in mijn hoofd niets te onthouden. De briefjes zorgen voor rust in mijn hoofd. Met mijn hulpverlener bespreek ik de veranderingen van mijn gedrag die ik zelf voel en die mijn hulpverlener ervaart. Eindelijk heb ik nu het gevoel dat ik leef. En ik ben blij dat ik zelfs vrijwilligster kan zijn bij een hondenschool in de kantine, waar ik mijn eigen beide honden mee naar toe kan nemen. Maar ook daar moet ik goed in de gaten houden wat ik doe en inderdaad op tijd “stop” zeggen.

Via de psychiater en mijn hulpverlener heb ik wel altijd de mogelijkheid om terug te vallen naar de Quetiapine maar of dat ooit gebeurt, kan ik nu niet zeggen. Ik heb ondervonden dat het heel belangrijk is om een erg goede verstandhouding met je hulpverleners te hebben. Ik hoop dat ik dat genoeg heb om de pillen niet weer te hoeven gebruiken. Ik weet nu dat ik het leven, ook al is het moeilijker, toch veel echter beleef dan in al die jaren dat ik pillen heb geslikt.


Fransisca

Mijn naam is Fransisca Furda (58 jaar). Ik ben alleenstaand en heb een zoon en kleindochter. Bij mij is ook de bipolaire stoornis vastgesteld en daar ben ik eigenlijk al mijn hele leven mee bezig. Mijn hobby’s zijn mijn honden Olex en Joy. Daar ga ik driemaal in de week mee naar de hondenschool, waar ik als vrijwilligster in de kantine werk.

13 gedachten over “Het gevoel dat ik weer leef

  1. Sommige mensen hebben niks mer chakras en yoga….

    Ik slik een boek medicijnen waaronder lithium en thyrax : mijn schildklier is gewoon dood, reanimatie onmogelijk zeggen verschillende internisten . Ik zou ook wel willen stoppen met vooral de lithium, maar de 3-jaar durende depressie met psychoses waren mij en mijn gezin te zwaar!!!
    Na een maand of 4 me erg lekker te hebben gevoeld, zit ik weer in n depressie. Nu na mijn aanhoudend gezeur hoop ik op extra medicijnen juist!!! Ik weet wat werkt bij mij na 25 jaar!
    Vergeet niet dat iedereen anders is…

    Like

    • Oh ja nog een ding: ik las het al bij iemand anders, maar ben zelf 30 kilo aangekomen na gebruik van lithium..( op n lengte van 153 krijg je dan een dik michelinmannetje!) wie heeft daar nog meer last van? Mijn psychiater zegt dat t n mythe is en dat je meer trek krijgt van lithium… Maar ik eet heel gezond en zelfs minder, door gebrek aan eetlust!!!

      Like

    • Kortgeleden weer voor een algeheel bloedondezoek hen geweest en daar wordt ook altijd de waarden van de schildklier getest, en die zijn nog steeds helemaal goed. Merk toch nig steeds dat ik veel meer leef, en merk dat ik op dit moment naast vooral de steun van mijn hulpverlener en psychiater, toch nu genoeg steun vindt bij de Quetiapine. En ook maar in hele lichte dosis, althans volgens de hulpverlener en de psychiater, maar ik reageer daar erg sterk op. In overleg met hun, hebben we dus ook afgesproken als ik weer wil stoppen dan kan dat, wil ik deze blijven gebruiken is het ook goed. Ik merk inderdaad dat mijn eigen regie te hebben, heel belangrijk is voor me. Misschien is het makkelijker omdat ik alleen woon met twee honden, als dan wanneer je een gezin hebt, al twijfel ik daar ook wel een beetje aan. Ik merk nog steeds dar ik alles in het leven veel meer beleef, in die voorgaande jaren was ik helemaal verdoofd bij alles. Geven zelfs mijn hulpverlener en psychiater toe, waardoor nu alle nare dingen uit die verdoofde wereld nu sterk naar boven komen, waar me nu voor is aangeraden om cognitieve therapie te gaan doen. Maar pas als ik zelf heel goed heb uitgezocht wat dit inhoudt. En na er nog goed over gesproken te hebben, ook met degene waar ik dan contact mee moet hebben. Dit is dus geen opnamen, maar een individuele therapie. Maar moet er eerst nog goed over denken. Hoop zelf dus zo niet meer alle pillen weer nodig te hebben, en of ik de Quetiapine dan wel blijf gebruiken of niet, dat zie ik dan in de toekomst wel!
      Maar wens jou ook veel sterkte met hoe jij met je strijd, zo zie ik het dus, omgaat en ja er is geen mens gelijk…..

      Liked by 1 persoon

  2. Ben nu een paar maanden verder nadat ik mijn blog heb geschreven. Sinds drie weken ben ik toch de Quetiapine gaan gebruiken als ondersteuning, een tablet per dag! Door het stoppen in 2013, komen nu alle nare herinneringen uit mijn leven nu toch plotseling heftig naar boven. Die steeds weggedrukt zijn door al die pillen. Ook nu heb ik gelukkig veel steun van mijn hulpverlener en psychiater, ze hebben zelfs voorgesteld om er nu een psycholoog bij in te schakelen, om nu te gaan leren hoe ik, zonder al die pillen, met mijn trauma’s, of tewel rouwverwerking, en hoe met je gevoelens nu om te gaan, ed. Daarbij heb ik het advies gekregen om even tijdelijk op die ene tablet terug te vallen. Ze zijn beiden dan ook helemaal van mening dat ik die kan laten staan weer, als ik er aan toe ben. Op dit moment ben ik echt in het gevecht met mezelf, maar wil dit nu niet weer onderdrukken door weer zoveel medicijnen te nemen, en ook nu staan mijn hulpverlener en psychiater er achter. Maar het is nu een moeilijke weg waar ik mee bezig ben op dit moment!

    Like

    • Fijn dat je even een update geeft. Het lijkt mij idd ook goed dat je ipv geen medicatie minimale medicatie neemt zodat het een en ander wel te behappen is. Je hoeft het niet alleen en altijd op eigen kracht te doen. Het is fijn als pillen een beetje kunnen ondersteunen. Ik begrijp dat je het moeilijk hebt. Blijf hierover praten met je behandelaars en omgeving. En blijf hoop houden, hoe moeilijk dit ook kan zijn. Je staat niet alleen! Sterkte.

      Like

    • Half januari start ik met de psycholoog om mijn trauma’s een plek te gaan geven, hebben al een kennismakinggesprek gehad. Mijn hulpverlener en psychiater hebben nu zelfs liever dat ik dit bij de psycholoog ga doen, dan opnieuw nog meer medicijnen te gaan gebruiken, en eigenlijk hebben ze de hoop dat na die therapie ik gewoon ook de huidige tabletten (2) helemaal te kunnen laten staan. Vindt het eigenlijk heel raar dat een van mijn trauma’s, een trauma is van de hulpverlening van 30 jaar psychiatrische opnames en te veel voorgeschreven medicijnen. Een heel groot trauma wel te verstaan, waar ik nu dan met een psycholoog uit de psychiatrische wereld, moet proberen ook deze trauma een plek te gaan geven in mijn leven! En het moeilijke is om dit keer deze psycholoog te vertrouwen.

      Like

  3. schildklier gerommel kan natuurlijk ook met de overgang te maken hebben. Ik ben nu 5 jaar in de pre-overgang, de thyrax-lithium perikelen waren al vóór die tijd.
    Stemmingswisselingen zijn natuurlijk ook hormoongerelateerd. Bij mij was dat wel heel duidelijk omdat het als p.m.s. begon toen ik een half jaartje menstrueerde.

    Like

  4. ja, dat vinden we heel byzonder. Maar dat komt omdat we ons wijs laten maken dat sommige ziektes, of bijwerkingen, voor altijd zijn. Dat zit hardnekkig in ons systeem, dat dat waar zou zijn. In andere culturen en tijden is/was het denk ik heel normaal dat dingen over gaan, bijv. via dans, muziek, communicatie. Maar eigenlijk is het wetenschappelijk gezien niet raar. Je cellen vernieuwen zich voortduren, en in je brein gebeurt er heel veel dat met neurofeedback of emdr maar ook op je eigen manier te veranderen is. Vaag wordt het zo.. er is ook niet zoveel geschikte taal voor.

    Like

  5. Hai, ik ben 51, stemmingswisselingen sinds mijn 17e, 7 psychoses tussen 22 en 42 jaar.
    Ontelbaar depressies -van 5 dagen toen ik 17 was, via hele lange maar ook jaren zonder, en de laatste jaren van 3a4 weken. Ik heb bijna alle stemmingsstabilisatoren wel geprobeerd, nooit langer dan 1 1/2 jaar echter, voornamelijk vanwege vervlakking en bijwerkingen gestopt. Bij mij herstelde de schildklier in 7 jaar na het stoppen met lithium, o.a. door yoga en chinese kruiden. Fransisca, respect voor je verhaal. Ben het geheel met je eens dat medicatie geen oplossing biedt, slechts (tijdelijke) ondersteuning.
    Hartelijke groet,
    Caroline

    Liked by 1 persoon

    • Wat bijzonder dat je schildklier na 7 jaar gestopt te zijn met Lithium toch weer is hersteld. Ik hoop dat dit bij mij ook het geval zal zijn.

      Like

    • Geïnspireerd door m’n yogajuf, die aan de thyrax moest en na een half jaar al kon afbouwen naar niks. Zij deed bepaalde yogaoefeningen met aandacht op de keelchakra. (Natuurlijk deed zij dat 2x pd en ik 2x p.w, ieder zn ding)
      Ik had ook na de lithium chronische gastritis en nam geen B12 en te weinig ijzer op. 4jaar b12 injecties gehad, nu alleen nog b12pillen en af en toe ijzerpil.
      Ik geloof heel erg in het herstellend vermogen van lichaam en geest.
      Groetjes

      Liked by 1 persoon

    • Heel bijzonder dat ook jou schildklier is hersteld, die van mij in ongeveer 12 maanden na het stoppen van de Lithium, toen nog wel 4 maanden Thyrax geslikt, ook dat slikte in dus al jaren. Vervolgens is mijn schildklier heel erg raar bezig gegaan, de eerste paar maanden dat ik de Thyrax had laten staan, heel wisselend, van te snel, naar te traag en vervolgens nu al 8 maanden helemaal normaal.

      Liked by 1 persoon

Plaats hieronder je reactie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s