Openheid over psychische problemen is belangrijk voor herstel. Het leidt tot begrip bij de ander en is hét middel tegen stigma. Door je ervaringen te delen leren anderen jou beter kennen maar je leert ook jezelf goed kennen. En zelfkennis is nodig om de juiste keuzes in het leven te maken waardoor je beter in balans te blijft.

“Ik heet Petra,
ik heb een psychische gevoeligheid
maar ik ben zoveel meer.
Vandaar: Petra etcetera.”

Via deze kennis- en ervaringssite over leven met een bipolaire stoornis deel ik niet alleen mijn eigen verhaal maar ook die van andere ervaringsdeskundigen, betrokkenen en behandelaars met als doel om eventueel (zelf)stigma op psychische aandoeningen weg te nemen. Graag zou ik deze drie werelden dichter bij elkaar brengen zodat we met zijn allen naar elkaar kunnen kijken als ‘gewoon’ mens en van elkaar kunnen leren waarbij het opbouwen van een vertrouwensrelatie het belangrijkste is.

quote1

Maar ik hoop vooral dat deze site mensen helpt die nog vechten tegen een psychische ziekte. Stop met vechten, praat erover en leer jezelf en je kwetsbaarheden kennen. Ik zeg altijd: “Een gesprek met een ander is een kennismaking met jezelf”. Openheid kost moed maar geeft uiteindelijk kracht!

Wil jij ook een gastblog schrijven?
Heb je als lotgenoot, betrokkene of behandelaar ervaringen met de bipolaire stoornis die je graag wilt delen? Aarzel niet en klik hier voor de spelregels want ‘delen is helen’.

“Ik ben niet op zoek naar ervaren schrijvers,
ik ben op zoek naar ervaringen.”

58 thoughts on “

  1. Hoi allemaal,

    Ik heb geen diagnose, maar hoe ouder ik wordt hoefenen meer is weet dat er iets niet klopt. Psychische klachten komen helaas aan beide kanten van mijn familie voor. Mijn vader is manisch depressief. Mijn jeugd was niet makkelijk en hij was eigenlijk zo goed als afwezig. Ik zeg altijd dat mijn oudste dochter mij heeft gered. Ik was jong en niet gepland zwanger. Maar nu vraag ik het me wel is af…. Opzich valt het in vergelijking met andere misschien wel mee. Ik denk niet aan zelfmoord en ook niet dat ik de wereld aan kan ofzo. Wel de mildere versies ervan. Veel geld uit geven met vlagen, het idee van dood gaan niet erg vinden, mn bed niet uit willen, allemaal ideeën hebben en ze in 1x willen uitvoeren en soms om niks en veelste snel aangebrand. Ik heb gedacht dat het lag aan mijn jeugd en de verwerking daarvan, daarna aan de pil, maar nu… Ik ben 8 jaar getrouwd en heb 2 mooie lieve meiden. Mijn man werkt in de psychiatrie, maar eigenlijk praten we er niet echt over. De regelmaat van school helpt. Van de zogeheten mani heb ik niet zo veel last omdat ik me zoveel aan vaste tijden moet houden en het niet zo extreem is. De depressieve periodes die zijn verschrikkelijk. Ik voel me dan zo schuldig en walg van mezelf. Het lukt me dan gewoon niet om wat te gaan doen. En ik vind het oneerlijk tegen over mn meiden en mijn man. Ik kan het ook niet uitleggen aan ze waarom het me niet lukt. Het is lang niet echt goed gegaan veel ups en downs snel achter elkaar, maar ik was jong en mn leven was altijd instabiel dus dat leek mij de reden. Toen alles eigenlijk stabiel was werd ik depri, maar dacht dat het een verwerkings proces was. Iets meer dan anderhalf jaar geleden ging het ineens eigenlijk heel goed tot een maand geleden. Sinds kort is er weer een soort van contact met mijn vader en ik denk dat dat de tigger is, maar het voelt zo kut om de controlle weer te verliezen. Is het überhaupt wel mogelijk om zulke lange episodes te hebben?

    Nou ja…. sorry voor mijn hele lange verhaal, maar dit is de 1e x dat ik op zo’n soort manier contact zoek en ik moest het gewoon even kwijt denk ik

    Liked by 1 persoon

    • Hoi Isabelle, bedankt voor je openheid. Een diagnose is fijn als het je helpt je problemen te begrijpen. Het feit dat je vader bipolair is, wil ms toch wat zeggen. En misschien ben jij inderdaad ook manisch depressief maar het belangrijkste is dat je jezelf leert kennen. Zou je het fijn vinden om lid te worden van mijn besloten groep op facebook. Daar kun je je verhaal delen met andere mensen die last hebben van een bipolaire stoornis maar ook betrokkenen en behandelaars. Zie http://www.facebook.com/groups/petraetcetera

      Like

    • wat me meteen raakte , ik heb dat zelf ook zo gevoeld nl, dat mijn oudste kind me gered heeft….
      ten tweede ik krijg nu al 26 jaar maandelijks een b12 prik wat ervoor gezorgd heeft dat ik me minder verwaarloosd ging voelen via de fysiek/cellulaire kant; de voeding bedoel ik; ik kon in mn eentje niet voor mezelf zorgen …wel als ik mama kon spelen
      en goed voor anderen mocht zorgen…had ik n functie….maar mama is geen erkend beroep…was dat maar zo (moedercao)

      Liked by 1 persoon

  2. Ik worstel al 30 jaar met mijn bipolair zijn. Ik ben nu 51 jaar. Het heeft een invloed gehad op mijn studies, mijn werk, mijn relaties, geen kinderen. Ondanks de medicatie die op punt staat, een psychiater waarmee ik goed kan praten, behandeling met emokinesiologie bij een kinesiste blijft het balanceren om te kunnen functioneren. Ik probeer vooral stress te beperken door bijv. minder te werken, mijn ambitie aan de kant te zetten, verplichtingen aan de kant te zetten als die te veel van mij vragen, anticiperen op de verschillende periodes. Maar vooral mild zijn met jezelf.

    Like

Plaats hieronder je reactie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s