Relaties

Tekst en foto’s: Ruby van der Kuil

Mijn naam is Ruby van der Kuil. Ik schrijf, ik blog en ik heb een bipolaire 2 stoornis. Sinds ik mijn diagnose heb gekregen, zet ik mij in voor openheid en begrip. Vandaag een blog over relaties. Waarom lijkt het moeilijker om in een relatie te zijn met een bipolair persoon en hoe zit het met de hevige emoties die daarbij los komen?

Lastig voor allebei

Laat ik maar met het slechte nieuws beginnen. Het is vreselijk lastig. Ikzelf merk dat ik het moeilijk vind. Ik voel mij steeds schuldig, kan er soms niet voor de ander zijn en ik kan erg snel een ruzie starten. En dat wil ik helemaal niet! Want een relatie is toch juist om lief en leuk te doen met z’n tweeën? Nou, dat valt dus best tegen.

Voor mijn vriend is het lastig, omdat hij om moet kunnen gaan met mijn heftige gedrag en mijn episodes. Ik uit het elke keer weer anders en dat moet hij ook maar snappen. Dus nee, voor hem is het ook niet makkelijk uit te houden. Sommige dagen huil ik alleen maar en soms scheld ik alles stuk. Maar het slechtste wat je kunt doen: discussiëren  over je relatie als je depressief bent. Want dan weet je zeker dat een van de twee de deur uit loopt en tijdens een depressie is natuurlijk niets goed.

rubypartner1

Ook goed nieuws

Zal ik dan nu maar het goede nieuws vertellen? Geen enkele relatie is perfect. Alleen ik neem het te persoonlijk. Mijn zusje bijvoorbeeld: die heeft ook ruzie en voelt zich ook wel eens naar als er weer woorden zijn gevallen. Betekent dit dat ze een slechte relatie heeft? Nee, dat is normaal! En dat is voor bipolairen dus niet anders. Iedereen heeft wel eens een slechte dag. Misschien door werk, school of gewoon om iets dat ze hebben gezien of gehoord. Dan schreeuw je weleens zonder echte reden naar iemand. Gewoon uitpraten dus.

Maar zoals ik al zei: ik neem het iets anders op. Zelf blijf ik ook heel erg in alle ellende hangen. Ik ben dan de hele dag, al niet de hele week, gepikeerd omdat er ruzie was. En ook maak ik problemen van kleinere dingen als ik een episode heb. Ik kan dan niet tegen troep of alles wat mijn vriend zegt klinkt als een belediging. Oftewel, wij maken meer ruzie.

rubypartner2

Is dat een probleem?

Tuurlijk, leuk is het niet en makkelijk zeker niet. Maar als je een vriend, vriendin, man of vrouw hebt die daar rekening mee houdt, zorgt dat ervoor dat dingen toch minder snel escaleren. Mijn vriend probeert minder snel en heftig te reageren als hij merkt dat het even te hoog zit bij mij.

Verder verschillen alle relaties van elkaar. Er zijn veel relaties die stuk gaan op 1 ruzie, terwijl sommige elke dag woorden wisselen en ’s avonds gewoon gelukkig naar bed gaan. Dus denk nu niet gelijk: “Ruby zegt dat het erbij hoort”. Als jij niet tegen ruzies kunt, moet je ook niet in een relatie gaan zitten waar veel ruzie wordt gemaakt. Aan het einde van de dag moet je samen zijn met iemand van wie jij houdt en een relatie hebben waar jij gelukkig van wordt.

Logo

Maak kennis met Ruby

Tekst: Ruby van der Kuil

Hoi, ik ben Ruby, 21 jaar en studeer aan de hogeschool van Amsterdam in de richting Media en Communicatie. Ik schrijf, ik blog en ik heb een bipolaire stoornis, type 2. Sinds ik mijn diagnose heb gekregen, zet ik mij in voor openheid en begrip. Vandaag de eerste blog van en over  mij.

Ruby1

Wie ben ik?

Misschien hebben jullie al eens iets van mij gelezen. Ik ben namelijk schrijfster. Vorig jaar september is mijn eerste boek uitgekomen ‘Verbloemd‘ en nu ben ik bezig met mijn tweede boek. Ook blog ik al op mijn eigen website over het leven met een bipolaire stoornis. Zelf heb ik nu precies een jaar de diagnose. Het heeft mijn leven veranderd maar ik blijf er positief onder!

Wat ervaar ik?

Ik ervaar vooral veel onbegrip. Mensen die niet over bipolaire stoornissen willen horen, praten en weten. Maar soms gaat dat zelfs verder. Ik merk namelijk dat mensen al snel niet eens meer met mij willen praten. Ze zijn bang dat ze iets moeten doen of dat ik breekbaar ben. Zelf ervaar ik dat ik steeds beter in mijn vel zit en meer kan hebben dan ik dacht. Ik krijg goede ondersteuning, heb een goede psychiater en een lieve vriend die mij overeind houden.

Aan de andere kant ben ik ook heel bang dat ik alles onderschat. Als ik mijn testen nu maak en terugkrijg schrik ik vaak toch nog. Ligt dat aan dat ik vlak ben geworden? Of dat ik mijn gevoel heb afgesloten? Zelf zie ik dit toch als de grote ontdekkingsreis binnen mijn bipolariteit.

Wat is het plan?

Voor deze website ga ik eens in de drie maanden schrijven over mijn ervaringen en behandel ik de onderwerpen die de leden van de besloten Facebookgroep van Petra etcetera hebben opgegeven. Thema’s waar de leden graag over willen lezen. Zo ga ik de volgende keer het onderwerp ‘Relaties’ behandelen.

Hopelijk tot ziens en je kunt altijd reageren onder mijn blogs.
Ik ben ook heel benieuwd om jullie eigen ervaring te horen.

Liefs,

Logo