Een leven lang?

Tekst: Monique van Tol

Mijn jeugd was onbezorgd. Warm in een heerlijk gezin. Mijn gezondheid was goed en toen ik zo’n 16 jaar was, lag de wereld aan mijn voeten. Ik wilde graag verpleegkundige worden.

Nu is het 2016 en naast wat lichamelijke kwaaltjes weet ik alweer 20 jaar dat ik bipolair ben. Mijn zoektocht naar evenwicht begon in het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) bij een heel sympathieke psychiater. Tijdens mijn behandeling overleed hij aan de gevolgen van een ernstige depressie. De tijd stond even stil.

girl-1098612_640

Toen ben ik naar de GGZ in mijn woonplaats gestuurd. Ik zat vast in een depressie die schommelde tussen een lichte en ernstige depressie. Alle soorten antidepressiva geprobeerd, maar niets kreeg mij langere tijd op het mildste niveau. Niet alleen medicijnen maar ook therapieën geprobeerd. Opnames ondergaan. Niets werkte voor langere tijd. Ook nog twee opnames voor elektroshocktherapie gehad. Ook wel: Electroconvulsietherapie (ECT) genoemd. De eerste opname was meer dan 20 weken met twee behandelingen per week. Dat sloeg aan, maar helaas ook niet voor hele lange tijd.

Ons huwelijk was hier niet tegen opgewassen en begin 2014 volgde een scheiding. De laatste opname van 5½ maand was in 2014. Toen 27 ECT’s gehad en daar ging het helemaal fout. De behandeling is gestopt omdat mijn geheugen was aangetast.

Terug naar de GGZ stond de behandelaar, de psychiater en de sociaal psychiatrisch verpleegkundige weer voor mij klaar. Stuk voor stuk toppers. Maar voor mij was het genoeg geweest. Het gevecht was klaar.

Ik heb contact gezocht met de Levenseindekliniek en kwam daar in een traject wat zou leiden tot euthanasie. Tijdens deze gesprekken kwam overtuigend naar boven dat het voor mij meer dan genoeg was. Dit leven vol strijd mocht beëindigt worden.

Nu was er nog een middel tegen depressie niet geprobeerd: Parnate. Dat dit niet eerder genoemd is, had ermee te maken dat ik Fentanyl stickers (sterke pijnstiller) plakte. Ik heb toen zelf Fentanyl afgebouwd en ben er totaal mee gestopt. Toen om Parnate gevraagd. Waarom? Omdat ik alles wat mogelijk is gedaan wilde hebben. Geen verwijten wilde van “waarom heb je dat niet geprobeerd?”. Het duurde twee weken. Toen voelde ik verandering en zat er positieve beweging in. Zes weken lang schommelde ik niet of nauwelijks en zat mijn stemming tegen hypomaan aan.

En nu? Het effect ebt weg. Ik schommel per dag tussen lichte en ernstige depressies. En ik denk: een leven lang?


monique

Mijn naam is Monique van Tol (1963). Ik ben alleenstaand maar heb twee heerlijke volwassen zonen, een schat van een schoondochter en een lieve vriendin van de jongste zoon. Door gezondheidsperikelen heb ik helaas geen werk. En … ik ben dus bipolair.

15 gedachten over “Een leven lang?

  1. Knap verwoord. Moedig om het op déze manier op te schrijven. Op welke manier dan ook, die strijd zal nooit stoppen. Sterkte is wát ik kan geven. Ik stuur je Licht en liefde.

    Like

    • Ik zou je zo graag moed willen meegeven en vooral hoop, maar dit moet van binnen uit komen.
      En ik heb de oplossing er niet voor.
      Maar ik kan wel met je meeleven en denken.
      Sterkte lieve meid.

      Groetjes Diana Arts

      Like

  2. Dank je voor je reactie!
    Ja, ik ben verpleegkundige maar direct na diplomeren afgekeurd voor een heel onbekende aandoening. Dat was het eind van die carrière. Spijtig maar lang voorbij.

    Like

  3. Wat een heftige strijd Monique! Heel veel sterkte gewenst! Heb ook recent 14 ECT’s gehad
    met onvoldoende effect helaas. Nu eindelijk 5 weken goed met Escolitopram en een heel
    nieuw Antipsychoticum Lurasidone.
    Groet,
    Ineke

    Like

  4. Heb je je kinderen betrokken bij het besluit om je leven te beëindigen?
    Erg moedig dat je dit verhaal openbaar durft te maken!

    Like

    • Ja, ik heb mijn kinderen, moeder, broers en zus tijdens het traject toen op de hoogte gebracht. Ik wilde dit niet zonder hen doen omdat op deze open maar ook moeilijke manier je iedereen de kans geeft om in gesprek te komen. Dank je voor jouw reactie!

      Like

  5. Wat goed, dat je bent blijven doorvechten.
    Ben je uiteindelijk ook verpleegkundige geworden?
    Jammer van je relatie, heel herkenbaar overigens.
    Geniet van je gezin en van het leven.

    Like

Plaats hieronder je reactie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s