Mandala’s en tekenen op nummer

Tekst: Esther Bons

Dit schilderij heb ik in een manische bui gemaakt. Op zo’n moment heb ik altijd een koptelefoon op met muziek. Als ik luister naar Beethoven de 5e, de 7e en de 5e Sjostakovitsj dan heb ik totale focus. Ik kan dan mooi binnen de lijntjes kleuren. Ik kom ervan tot rust.

IMG_6805

De mandala’s teken ik tijdens mijn depressie of (hypo)manie. Ik teken dan om een goede dagindeling en structuur te hebben. Muziek daarbij helpt mij ook weer enorm. Bij een manie remt het tekenen mij juist af. Ik ga dan in ieder geval geen cakes bakken om 6:00 ’s ochtends wat ik wel eens heb gedaan. In zo’n periode is alles leuk en gaat alles vanzelf maar toch geeft het potlood in mijn hand en de kleuren die het maakt op papier mij rust en ruimte. Ik kan al mijn activiteiten juist meer gedoseerd doen door het kleuren.

Deze diashow vereist JavaScript.



IMG_1797
Hallo, ik ben Esther Bons (39) en ik woon op de prachtige Veluwe. Alweer tien jaar ben ik gelukkig getrouwd met mijn lieve man Arie-Willem. In 2006 hebben we elkaar ontmoet. Samen hebben we drie prachtige kinderen, Sam (6), Juul (4) en Gijs (3). Ik werk 22 uur/week als psychosomatisch fysiotherapeut, dit doe ik met veel plezier. Even niet moederen en alle focus op mijn werk en patiënten.


In 2003 heb ik de diagnose gekregen. Na de bevalling van Sam is het compleet misgegaan. De bevalling zelf ging super en zelfs thuis bevallen. Ik raakte vrijwel meteen uit balans, sliep niet meer, borstvoeding lukte niet waardoor ik mij een falende moeder vond. Tranen, tranen, labiel. Veel dingen van vroeger kwamen naar boven en dan heel intens … en ik bleef maar afvallen. Toen naar de huisarts geweest. “Het hoort allemaal bij het moeder worden”. Dit antwoord voelde voor mij niet goed. Ik voelde mij niet serieus genomen door mijn huisarts.

Na veel narigheid belandde ik via de verloskundige bij de crisisdienst. En wat was ik opgelucht. Eindelijk op de goede plek! Ik kreeg eerst oxazepam voor het slapen en om overdag wat rustiger te zijn/voelen. Maar dat hielp niet voldoende en kreeg toen Olanzapine voorgeschreven. Vanaf dat moment sliep ik weer. Toch ging het bergafwaarts en kwam ik in een zware depressie. Antidepressiva hielpen niet. Het ging steeds slechter en uiteindelijk opgenomen op de MBU (Moeder Baby Unit). Daar werd ik overgezet op andere antidepressiva en kreeg in een hypomanie. Na gesprekken met de psychiater kreeg in de diagnose bipolaire stoornis. 

Het ging na het instellen op nieuwe medicatie eindelijk de goede kant op. Hierna heb ik nog twee kinderen gekregen. Waar het met de middelste heel goed ging en ik bij de jongste weer in een depressie belandde. Met de juiste hulp en medicatie ben ik daar weer uitgekomen. Nu gaat het wisselend, heb nog met regelmaat hypomane of manische episodes, al ben ik er wel sneller uit. Ik herken het beter en mijn man ook. Door extra medicatie (Olanzapine, Oxazepam, Temazepam) te nemen trekt het snel weer bij. Ik zeg mijn werk dan ook af. Ik krijg hierdoor geen depressie meer. Alleen de nasleep met vermoeidheid door de (hypo)manie. Ik vind het gebonden zijn aan huis wel moeilijk. Normaal werk ik. Daar moet nog wat structuur in komen. Ik kijk ook niet veel nieuws hoor. Veel narigheid over het Corona-virus en ‘t komt ook dichtbij nu.

Plaats hieronder je reactie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s