Stichting Petra etcetera deelt onder ander via deze website informatie en ervaringskennis over leven met een bipolaire stoornis. Of eigenlijk noemen wij het liever een bipolaire gevoeligheid. Petra’s verhaal maar ook die van andere ervaringsgenoten, betrokkenen en behandelaars met als doel (zelf)stigma op psychische aandoeningen weg te nemen.
“Ik heet Petra,
ik heb een psychische gevoeligheid
maar ik ben zoveel meer.
Vandaar: Petra etcetera.”
Openheid over psychische problemen is, als je eraan toe bent, belangrijk voor herstel. Het leidt tot begrip bij de ander en is hét middel tegen stigma. Door je ervaringen te delen leren anderen jou beter kennen maar je leert ook jezelf goed kennen. Een gesprek met een ander is een kennismaking met jezelf. En zelfkennis is nodig om de juiste keuzes in het leven te maken waardoor je beter in balans blijft. Mensen helpen op weg naar herstel, de mogelijkheid bieden om zichzelf te ontwikkelen en zo de kwaliteit van hun leven verbeteren … dat is wat wij als stichting graag willen bereiken. We zijn heel blij met een donatie. Groot of klein, alle beetjes helpen 🙂
Wil jij een gastblog schrijven?
Heb je als ervaringsgenoot, betrokkene of behandelaar ervaringen met de bipolaire stoornis die je graag wilt delen? Aarzel niet en klik hier voor de spelregels want ‘delen is helen’.
Je kan ook een gastvlog maken!
Vind je het leuk om voor ons YouTube-kanaal jezelf te vloggen en in het kort antwoord te geven op de volgende vier vragen:
- Wie ben je?
- Wat is er met je gebeurd?
- Wat was jouw keerpunt richting herstel?
- Hoe blijf je in balans?
Klik dan hier voor de spelregels of mail ons via: redactie@petraetcetera.nl
Stichting Petra etcetera 
Hallo Tony, ik wil ook best eens met je babbelen hoor. Zit jij ook op fb?
Jij hebt het ook lang niet makkelijk zeg! Je slechte relatie speelt natuurlijk
ook mee, maar misschien moet je andere medicatie?
Groet,
Ineke
ben sinds twee jaar gediagnostiseerd als bipolair
heb altijd wel geweten en gemerkt dat ik anders ben dan de meeste mensen
heb al vele malen een depressieve periode meegemaakt maar er tot de laatste keer altijd weer op eigen kracht uitgekomen
zelfmoordgedachten hebben mij genoopt hulp te zoeken en dan begint het feest
heb diverse medicijnen gekregen begonnen met depakine, maar veel bijwerkingen en geen resultaat voor bipolair zijn
toen lamotrigine maar ben ik allergisch voor
toen lithium maar toen voelde ik me een zombie met vooral veel jeuk
maar hielp wel geen depressie meer geen hypomanie meer
zo wilde ik niet leven dus weer gestopt en nu slik ik wellbutrin en tegretol
ik kan niet wennen aan het geregelde leven dat ik nu met die medicijnen heb
mijn vrouw en kinderen vinden het een hele verbetering en vinden mij nu een prettig persoon maar zo ervaar ik het niet
puur egoistisch gezien wil ik het liefst stoppen met medicatie is misschien wel gevaarlijk maar ook zo veel prettiger maar ik ben niet alleen op deze wereld
dilemma waar ik nog niet uitkom
snapt iemand deze worsteling en hoe gaan jullie er mee om?
Als je een facebookaccount heb, kan je ook lid worden van onze besloten groep. Daar kun je je vraag stellen aan zo’n 420 bipolairen die elkaar dagenlijks steunen en tips geven: http://www.facebook.com/groups/petraetcetera
Ik heb in dezelfde situatie gezeten, maar met medicijnen voel ik me toch veel beter. Ook mijn omgeving vind mij prettiger (veeeeel) in de omgang en ik denk zelf dat je med. moet nemen. Zowel voor jezelf als je omgeving. Als je een bypass nodig hebt en med. voor de rest van je leven (ook met behoorlijk veel bijwerkingen) doe je dat toch ook? Als je suïcide wilt plegen, moet je dat doen, of het één of het ander. Klinkt hard, maar ik heb het nu 2 keer in mijn omgeving meegemaakt en ikzelf heb ook behoorlijke bijwerkingen, maar liever bijwerkingen als een depressie!
in 1990 was ik t,(mijn stemmingsinstabiliteit) ook zat en heb een AIDS onderzoek ,anoniem, laten doen…toen bleek een B12 deficientie….(niet de normale insufficientie)
sinds de suppletie van b12 via een maandelijkse injectie met hydroxycobalamine ,vanaf 1991 heb ik geen ernstige psychoses meer gehad
met een b12-bloedonderzoek was de deficientie
niet ontdekt, wel de gevolgen ervan, nl de insufficientie
Dicht bij jezelf blijven en goed voelen over jezelf is een basis waar je beter niet van af kunt wijken. Ik zou in deze situatie mijn hart volgen tenzij ik de eventuele consequenties niet zou kunnen hanteren. Succes met het oplossen van het dilemma