Mijn beeld over mijn ziektebeeld

Tekst en foto’s: Lisa

Al jaren lang, nog voordat ik de diagnose kreeg, worstelde ik met heel veel complexe gedachten en intense gevoelens. Ze spraken elkaars geregeld tegen. Wat natuurlijk zorgde voor stemmingswisselingen. Door de herrie in m’n hoofd, bleef ik altijd hard op zoek naar mogelijke verklaringen voor mijn warrige gevoelens en ideeën. Soms had ik korte buien, maar vooral lange episodes. Ik heb de bipolaire stoornis type 1.

In alle stabiele fases tot nu toe, kreeg ik mijn hoofd weer redelijk helder. Door de juiste medicatie, de juiste hoeveelheid, maar ook het besef dat ik wel móést veranderen, wilde ik de controle terug kunnen krijgen.

Zie het eens als een schone lei of zelfs opnieuw ‘geboren’ worden in jezelf. Misschien is het wel herkenbaar voor je, maar voelt dit aan als een depressie. Ik zie het als een introspectieve fase en het grootste onderdeel binnen mijn herstel.

Echte controle heeft niemand. Je kan namelijk niet alles vantevoren voorspellen, maar wat je wél kan ontwikkelen is je ‘intuïtie’. Ik kan alleen daarbij komen, als ik genoeg rust in mijn hoofd heb. Eerst voelt het als een leegte (blank space), waarbij ik bijna het gevoel heb, mezelf kwijt te zijn.

IMG_4378

Maar nee, ik ben nooit weg geweest. Mijn echte ‘ik’ stond alleen meer op de achtergrond. Bedolven onder pijn, verdriet, zelfkritiek, maskers, spanningen, achterdocht of zelfs waanzin. Ik mag weer naar voren stappen. Bibberend en gestaag zet ik de eerste stappen.

De beslissingen die ik nu neem, kan ik vanuit mijn hart doen. Er is minder twijfel, minder onzekerheid, omdat ik nu dúrf te kiezen voor wat en wie het beste is voor mijzelf. Als ik voor mezelf kies, kies ik indirect ook voor mijn omgeving. Want dat is de consequentie. Maar dat kán ik dragen, omdat ik nog steeds veerkrachtig ben, me beschermd voel en mezelf meestal genoeg kan waarderen. Ondanks het vele vallen en weer opstaan.

Ik ben veranderd en ik verander nog steeds. En er zijn gelukkig nog steeds mensen, die van mij blijven houden. Ik ben nu enorm dankbaar dat ik zeven jaar geleden mijn diagnose heb gekregen en dat ik nog steeds groei. Steeds iets dichter naar mezelf.

Het gaat volgens mij niet om het feitelijke hokje waarin we worden geplaatst, maar de tools die je daardoor krijgt aangereikt zijn wel de dingen die je kunt gebruiken voor je herstel en daarna.

Tot slot; de beste vriend die je hebt, is jezelf. Wees dus lief voor jezelf.


IMG_5738

Lisa, 33 jaar, uit Nijmegen. Opgegroeid in Veldhoven met twee ouders die beiden de bipolaire stoornis hadden.

Ik heb geen broers of zussen. Mijn moeder kreeg kanker toen ik 19 jaar was. Ze overleed plotseling. Daarna ben ik uit huis gegaan en ben ik bij familie gaan wonen; bij een tante, haar man en hun kinderen. Mijn vader werd herhaaldelijk opgenomen met manieën . Mijn relatie met hem was verre van perfect, maar ik bleef wel contact houden.

In 2009 kreeg ik vrij spontaan een hele zware psychose, waarna ik medicatie kreeg maar nog geen diagnose. In 2010 overleed mijn vader door zelfdoding. Ik was niet thuis bij hem, maar een vriend die inwoonde vond hem in huis. Een jaar later ontregelde ik en kreeg ik een tweede psychose. Het was toen duidelijk, ik had net als mijn ouders ook de bipolaire stoornis. De zoektocht naar wat ik zelf precies had, was voorbij. De acceptatie was er meteen. Ik schrok er wel een beetje van, maar voelde me ook opgelucht.

4 thoughts on “Mijn beeld over mijn ziektebeeld

  1. Heel erg mooi Lisa, je bent een eerlijk lief en puur mens. Als je zulke heftige dingen meemaakt is het niet raar dat je er op reageert, het is een overlevings techniek om niet in te storten denk ik, in combinatie met overspannen zijn en trauma. Je helpt en steunt veel anderen met jouw ervaringen, en jezelf door er open over te zijn. Ik vindt je geweldig! Dikke kus, Ninotschka.

    Liked by 1 persoon

    • Zeer ontroerd, getroffen door jouw verhaal. Jouw openheid is erg waardevol voor anderen. Het raakt mij diep. Alle geluk toegewenst, Rene

      Like

  2. Wat een krachtig omschreven artikel Lisa. Vooral ook die eindeloze veerkracht, zonder kun je eigenlijk niet. Veerkracht als innerlijke noodzaak. Zo herkenbaar. Ik ervaar dat als rijkdom, als ik iets te lezen krijg dat mij ook daadwerkelijk raakt. Tot in mijn ziel. Dank daarvoor.

    Liked by 1 persoon

    • Wow, dankjewel. Jouw reactie raakt mij weer enorm. Veerkracht is het enige wat we nog kunnen aanraken in noodsituaties, het houdt ons in leven.

      Liked by 1 persoon

Plaats hieronder je reactie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s